W dniach 28–30 listopada w Krakowie odbył się Kongres Regionalny Europy Środkowo-Wschodniej Salezjanów Współpracowników. Do serca Małopolski przyjechali przedstawiciele wszystkich krajów i prowincji naszego regionu: Rosji, Białorusi, Ukrainy, Słowacji, Czech, Węgier, Chorwacji, Słowenii oraz czterech polskich prowincji. Było to ważne spotkanie dla całego Stowarzyszenia – zarówno ze względu na wspólną refleksję nad przyszłością, jak i na umocnienie więzi między wspólnotami rozsianymi po całej Europie.
Reprezentacja Prowincji Warszawskiej
Prowincję Warszawską reprezentowali:
-
Maciej – Koordynator Prowincjalny,
-
Celina – radca prowincjalna ds. formacji,
-
Marcin – radca prowincjalny ds. mediów,
-
ks. Henryk – Delegat Prowincjalny SDB,
-
s. Halina – Delegatka Prowincjalna FMA,
-
przedstawiciele Centrów Lokalnych z Łodzi i Żyrardowa.
Obecność tak szerokiej reprezentacji pozwoliła wnieść w prace kongresu doświadczenie wielu środowisk: od dużych miast po mniejsze wspólnoty, od osób odpowiedzialnych za formację, przez media, aż po bezpośrednią pracę w Centrach Lokalnych.
Kongres jako czas rozeznawania i słuchania
Kongres był przede wszystkim przestrzenią szukania i nazywania mocnych stron naszego regionu: żywej wiary świeckich, ich gotowości do zaangażowania w parafiach i dziełach salezjańskich, bogactwa różnych kultur i doświadczeń, którymi żyją wspólnoty na Wschodzie i w centrum Europy. Jednocześnie uczestnicy mierzyli się z wyzwaniami, które coraz wyraźniej stają przed Stowarzyszeniem: troską o młodych, o formację, o jedność wspólnot oraz o obecność SSW w Kościele i świecie.
Kluczowym momentem była praca w grupach tematycznych, podczas której w bardzo konkretny sposób nazwano trzy główne obszary: tożsamość SSW, współpracę z młodymi oraz aktywizację członków i solidarność ekonomiczną.
1. Tożsamość Salezjanów Współpracowników
Wyzwania:
-
brak rozpoznawalności podczas wydarzeń Rodziny Salezjańskiej,
-
postrzeganie SSW jako wolontariuszy,
-
niejasność co do roli SSW w oczach niektórych wspólnot SDB i FMA.
Propozycje rozwiązań:
-
aktywne informowanie o misji i powołaniu SSW,
-
prezentacja inicjatyw, działań i świadectw,
-
inicjowanie projektów zamiast oczekiwania na zaproszenie,
-
pogłębiona współpraca z SDB, FMA oraz innymi gałęziami Rodziny Salezjańskiej.
Uczestnicy podkreślali, że bez jasno przeżywanej i komunikowanej tożsamości trudno budować odpowiedzialne zaangażowanie. SSW to nie tylko „pomoc przy dziełach”, ale powołanie do życia charyzmatem Księdza Bosko w świecie – w rodzinie, pracy, parafii, w codzienności świeckiego.
2. Współpraca z młodymi i luka pokoleniowa
Wyzwania:
-
starzenie się wspólnot,
-
brak rozpoznawalności wśród młodych,
-
trudności wynikające z różnic pokoleniowych.
Propozycje rozwiązań:
-
tworzenie przestrzeni współpracy z młodzieżą,
-
powierzanie młodym realnych odpowiedzialności,
-
słuchanie ich opinii i zapraszanie do współtworzenia dzieł,
-
budowanie wspólnych inicjatyw formacyjnych i apostolskich.
Podkreślono, że młodzi nie mogą być jedynie „adresatami” działań, ale współodpowiedzialnymi za dzieła. Tam, gdzie młodzież otrzymuje zaufanie i konkretne zadania, wspólnoty odżywają, a charyzmat salezjański staje się dla nich atrakcyjną, żywą propozycją.
3. Aktywizacja członków i solidarność ekonomiczna
Wyzwania:
-
brak aktywności części członków,
-
słaba integracja między centrami lokalnymi,
-
trudności z przejrzystością i płynnością finansową.
Propozycje rozwiązań:
-
diagnozowanie indywidualnych przyczyn braku aktywności,
-
tworzenie ankiet anonimowych,
-
regularna komunikacja i zaproszenia do współpracy,
-
pogłębienie formacji,
-
większa transparentność wydatków,
-
poszukiwanie dodatkowych źródeł finansowania,
-
wzmacnianie solidarności ekonomicznej w prowincjach i regionie.
Wielu uczestników zwracało uwagę, że troska o aktywność członków oraz o finanse jest wyrazem odpowiedzialności za wspólne dobro. Wspólnota, która potrafi rozmawiać o trudnościach, jest przejrzysta i solidarna, staje się bardziej wiarygodnym świadectwem dla innych.
Relacje ponad granicami i wieczór andrzejkowy
Nie zabrakło też tego, co w duchu Księdza Bosko jest tak charakterystyczne – radości spotkania. Wieczorne rozmowy, wzajemne świadectwa oraz dzielenie się historiami lokalnych wspólnot pokazały, jak wiele możemy się od siebie uczyć. Mimo różnic językowych i kontekstów społecznych, uczestnicy odkrywali, że łączą ich te same korzenie: osoba św. Jana Bosko, charyzmat wychowawczy i pragnienie, by być „salezjanami w świecie”, obecnymi tam, gdzie dorasta młody człowiek.
Szczególnie radosnym momentem był wieczór andrzejkowy. W rodzinnej, salezjańskiej atmosferze nie zabrakło wspólnej zabawy, prostych gier, rozmów „przy stole” i tradycyjnych andrzejkowych akcentów. Ten czas pozwolił lepiej się poznać, zbudować zaufanie i przyjaźń – a to właśnie z takich relacji rodzi się później gotowość do wspólnej pracy i podejmowania odważnych inicjatyw.
Obecność radcy światowej – Blažka Merkac
Szczególnym darem kongresu była obecność Blažki Merkac ze Słowenii, radcy światowej odpowiedzialnej za region Europa Środkowo-Wschodnia. Jej słowa, świadectwo i uważne słuchanie głosu uczestników pomogły spojrzeć na sytuację naszego regionu w perspektywie całego, światowego Stowarzyszenia.
Kongres w Krakowie wpisał się również w przygotowania do VI Światowego Kongresu Salezjanów Współpracowników, który odbędzie się w maju 2026 roku w okolicach Rzymu, z okazji 150-lecia powstania Stowarzyszenia. Pamięć o źródłach, wdzięczność za historię i pragnienie odnowy charyzmatu wybrzmiewały w modlitwie, konferencjach i rozmowach.
Nasz wkład jako Prowincja Warszawska
Przedstawiciele Prowincji Warszawskiej włączyli się w prace kongresu m.in. poprzez:
-
udział w grupach roboczych poświęconych formacji, komunikacji i współpracy między prowincjami,
-
dzielenie się doświadczeniami naszych Centrów Lokalnych,
-
obecność przy stole dialogu, gdzie omawiano konkretne propozycje na przyszłe lata.
Ważnym elementem była też wymiana kontaktów i pomysłów na współpracę – tak, aby doświadczenia naszych wspólnot mogły służyć braciom i siostrom z sąsiednich krajów, a jednocześnie byśmy sami uczyli się z ich bogactwa.
Dziękujemy za modlitewne wsparcie
Na zakończenie raz jeszcze chcemy serdecznie podziękować wszystkim, którzy towarzyszyli Kongresowi modlitwą. Wielu członków Stowarzyszenia, sympatyków i przyjaciół deklarowało duchową łączność z uczestnikami spotkania. To wsparcie było naprawdę odczuwalne – dzięki niemu Kongres odbył się w atmosferze pokoju, życzliwości i głębokiej troski o przyszłość Stowarzyszenia Salezjanów Współpracowników.
Ufamy, że owoce tych trzech dni będą widoczne nie tylko w dokumentach i ustaleniach, ale przede wszystkim w konkretnych inicjatywach, które zrodzą się w lokalnych wspólnotach, rodzinach i środowiskach, w których żyją i posługują Salezjanie Współpracownicy.
